REGIO – Sneeuw zorgt voor een hoop pret met sneeuwpoppen en sleeën, maar voor veel mensen met een beperking is de sneeuwval een drama. Doordat naar buiten gaan te gevaarlijk of simpelweg niet mogelijk is, voelen velen zich opgesloten in hun eigen huis.
Dennie Viswat uit Wildervank zit al dagen thuis; zijn rolstoel komt maar amper door de sneeuw heen. Rondom zijn appartement is geveegd en gestrooid, maar slechts een paar meter verderop ligt al een dikke laag sneeuw op de stoep. ‘Als ik niemand bij me heb, ga ik hier niet langs’, vertelt hij. ‘De kans is groot dat ik met mijn wielen vast kom te zitten. Als er dan niemand in de buurt is om te helpen, kun je niets beginnen.’
‘Huisarrest’
Waardeloos, zo omschrijft hij de sneeuwbuien van de afgelopen dagen. ‘Je leven komt echt stil te staan. Je zit thuis en kan niet even naar de winkel om een boodschapje te doen. Ik moet het allemaal vragen aan mensen in mijn omgeving.’ Viswat ziet de gevolgen ook bij andere rolstoelgebruikers, zoals zijn vriendin. ‘Die kon rond de jaarwisseling vanwege haar astma al de deur niet uit, en nu dit. Ze heeft een paar dagen extra huisarrest, zo noemt ze dat.’
‘Schrik in de benen’
Dit soort gevolgen beperken zich niet alleen tot mensen in een rolstoel. Ook ouderen kunnen door het winterse weer moeilijk naar buiten, net als mensen die slechtziend of blind zijn. Tjidde Bos uit Stadskanaal ziet door een oogziekte nauwelijks tot niets en vertelt hoe hij met ‘schrik in de benen’ naar buiten gaat. ‘Het is heel tricky. Mijn taststok werkt slecht in de sneeuw. Je kan niet goed aanvoelen waar je loopt, omdat alles onder de sneeuw ligt. Ook de felheid van al dat wit is voor mij gevaarlijk, omdat ik alleen kokerzicht heb’, legt hij uit.
‘Maar soms moet je gewoon naar buiten. Ik heb een hond, die moet ook z’n behoefte kunnen doen.’
Sociaal isolement
Bos heeft het geluk dat hij zijn werk voor de gemeente Groningen vanuit huis kan doen, maar ideaal is anders. ‘Je zegt toch afspraken af. Daarnaast werk je ook gewoon liever op kantoor met je collega’s. Die sociale cohesie mis je toch.’
Eenzaamheid ligt door het thuis opgesloten zitten snel op de loer, zo waarschuwt Viswat. ‘Het is niet alleen dat je nergens naartoe kan, maar ook de mensen om je heen kunnen moeilijker bij jou komen. Er zijn veel mensen, ook ouderen, die al niet veel aanspraak hebben. Als je dan zelfs niet meer buiten komt, gaat het snel.’
Stoep schoonmaken
Zowel Viswat als Bos hebben een duidelijke boodschap. ‘Zorg ervoor dat je je eigen stoep schoonmaakt’, aldus Viswat. ‘Vroeger ging iedereen naar buiten om zijn of haar eigen stoepje schoon te vegen, tegenwoordig is dat meer fifty fifty’, vult Bos aan. ‘Als iedereen nou een klein stukje voor z’n rekening neemt, zijn de stoepen veel beter begaanbaar. Dat maakt echt een groot verschil.’
Ook ligt er volgens de heren een taak voor de overheid om dit probleem serieus te nemen en hierop in te spelen. ‘Zorg als gemeente dat paden schoon zijn en in ieder geval bepaalde voorzieningen toegankelijk blijven’, roept Viswat op. ‘Gewoon dagelijkse voorzieningen zoals supermarkten en parkeerplaatsen. Zo kunnen we in ieder geval ons dagelijkse boodschapje doen. Het klinkt heel klein, maar is deze dagen allesbehalve vanzelfsprekend.’
Luister online
