NIEUW-BUINEN – In het huis van Tamara Donker (37) in Nieuw-Buinen, staat het voorjaar al op de vensterbank. Kweekbakjes, potjes, labels, ze is alvast aan het warmdraaien. ‘Het huiswerk is geweest’, zegt ze. ‘Nu kan het echte werk beginnen.‘
Wat begon met een paar dahliaknollen in de achtertuin, is inmiddels uitgegroeid tot een halve hectare lege grond. Het moet een voedsel- en bloemenpluktuin worden, op een oud voetbalveldje van de gemeente, zo schrijft RTV Drenthe.
‘Ik ben een beetje obsessief’, lacht Donker. ‘Als ik iets leuk vind, dan duik ik erin. Ik koop boeken en Google van alles en nog wat.’
Het begon bij dahlia’s
Drie jaar geleden plantte ze dus dahlia’s in haar eigen tuin. Gewoon, omdat het zulke mooie bloemen zijn. Het jaar erop meer, tot de tuin ontplofte in kleur. De bloemen werden in eerste instantie weggegeven aan buren, vrienden en familie.
‘Toen dacht ik: misschien wil iemand hier wel voor betalen.’ Haar man zag het niet gebeuren. ‘Er komt geen mens’, zei hij. Donker zette toch een open avond op. Elke avond zat vol, mensen uit het dorp kwamen langs, maar ook ver daarbuiten. ‘Toen dacht ik: oei. Dit is niet meer alleen een hobby.’
Van voetbalveld naar bloemenzee
Dat zette Donker aan het denken. Het oude voetbalveldje achter haar huis lag er wat verloren bij. ‘Een woestijn voor vogels en insecten’, noemt Donker het, ondanks dat de bosrand er wel mooi bij ligt. Ze belde de gemeente, de grond kopen mocht niet, maar beheren wel. Mits het breder werd, meer ingespeeld op een maatschappelijke functie en gericht op biodiversiteit. ‘En dat kan perfect met een voedselbos, in combinatie met een pluktuin.’
Het gesprek met de gemeente bleek het begin van iets groters. Er kwam begeleiding, subsidieadvies en een buurtbijeenkomst. Ruim zestig mensen kwamen opdagen en anderhalf jaar later is de stichting een feit, de begroting rond en de energie groter dan ooit.
Boeketbloemen
Donker houdt van eenjarige planten. Geen ‘saaie’, groene struikjes die er altijd hetzelfde bij staan, maar bloemen die je uit zaad opkweekt, verpot. ‘En daarna eigenlijk helemaal vertroetelt en weer loslaat.’
‘Eenjarigen zijn knallers. Hoe meer je plukt, hoe meer ze geven.’ Vanaf half mei begint het allemaal. In juli, augustus, september, oktober is het een bloemenzee. Dahlia’s, maar ook dille, duizendblad en andere (deels) inheemse soorten. ‘Mooi voor in een boeket of juist aantrekkelijk voor bijen en vlinders.’
En bij de eerste nachtvorst is het klaar. Dan gaan de knollen eruit en is het terrein even ruig. ‘In mijn eigen achtertuin heeft mijn man nu varkentjes neergezet’, zegt ze. En die blijven daar ook even rondspitten, want de focus ligt voor nu op het project achter haar huis. Haar eigen tuin is dus even bijzaak.
De wereld redden
Donker is in het dagelijks leven verpleegkundige. Vrijdag is haar vrije dag, en dus haar vaste tuinier dag. ‘Ik ben geen klimaatactivist’, zegt ze. ‘Ik hou ook van een lekker stukje vlees op zijn tijd. Maar we gebruiken met zijn allen wel alles op.’ Een voedselbos trekt leven aan. ‘Je kan niet de hele wereld redden’, zegt Donker. ‘Maar je kan wel een klein stukje, een beetje mooier maken.’
De rand van het terrein wordt voedselbos, met fruit- en notenbomen, bessen, bijzondere soorten. De binnenkant geeft ruimte voor plukbloemen. Er komen informatieborden en workshops voor schoolklassen. Bloemen en fruit worden straks tegen een kleine vergoeding verkocht, genoeg om het onderhoud te betalen, zodat de tuin kan blijven groeien, zonder afhankelijk te zijn van subsidies.
Sinds deze week is alles formeel rond. ‘Dus ik hoop dat nu het échte leuke werk kan beginnen, en we dus ook bezig kunnen met het lege grasveld klaarmaken voor gebruik.’
Luister online
