VALTHERMOND – Een bijzonder moment in Valthermond: de 83-jarige Klaas Wieringh nam na vijftig jaar afscheid van zijn imposante collectie zelfgebouwde vrachtwagens. Woensdag gingen de laatsten op transport naar hun nieuwe bestemming, en het was Wieringh zelf die meehielp alle wagens het busje in te tillen.
De collectie begon ruim een halve eeuw geleden: toen de vrouw van Klaas in verwachting was van hun eerste kind. De vader wist het zeker: dit wordt een jongen. Hij bouwde daarom zelf een houten vrachtwagen waar Wieringh junior later mee kon spelen. ‘En die ene vrachtwagen werden er uiteindelijk enkele honderden’, vertelt Wieringh in zijn inmiddels lege schuur.
Nieuwe plek
Door fysieke omstandigheden kon Wieringh niet verder bouwen aan zijn collectie, daarom besloot hij het hele wagenpark van de hand te doen. Hij verkocht het aan een hotel in het Noord-Hollandse De Rijp. In dit hotel, dat volledig toegankelijk is voor mensen met en zonder beperking, wordt de vrachtwagencollectie uit Valthermond tentoongesteld voor alle bezoekers. ‘Dat vind ik zo mooi’, glimlacht Wieringh. ‘Het komt te staan op een plek waar iedereen het kan zien en er van kan genieten. Dat is leuk. Mijn schuur is toch te klein voor veel bezoekers. Mensen konden alleen langskomen op afspraak.’
IJsstokjes sparen
Samen met twee vrijwilligers van het hotel laadt Wieringh de laatste tientallen vrachtwagens in een busje. Na een uur sjouwen zit de bus vol en zet deze koers richting De Rijp. ‘Waren dat de laatste?’, vraagt de overbuurvrouw, die in haar tuin aan het werk is. ‘Ik heb de collectie vaak gezien, ik woon hier ook al 46 jaar. Mijn kinderen spaarden ijsstokjes en andere stukken hout voor Klaas zijn vrachtwagens. Mijn zoon is nu 55 en heeft zelfs een vrachtwagen gekocht.’
Emotioneel?
Ook Wieringh’s kleinzoon zocht een vrachtwagen uit en zelf houdt de bouwer er ook een paar. ‘De eerste, waar het allemaal mee begonnen is, doe ik sowieso niet weg.’ Maar buiten deze wagens, zijn de planken in zijn schuur na vijftig jaar nagenoeg leeg. Voor veel emoties zorgt dat bij de nuchtere Drent overigens niet. ‘Ik had al afstand gedaan, dus verder is het eenvoudig voor mij. Wat betreft blijf ik vrij neutraal. Ik ga de schuur niet ontwijken omdat deze nu leeg staat.’
Wieringh gaat dus niet stilzitten, ondanks dat hij door fysieke problemen trilt blijft hij met zijn handen werken. Zo heeft hij nog een paar houten kraanwagens staan die onderhoud nodig zijn en bouwt hij zelf schemerlampjes. En binnenkort gaat hij naar De Rijp om zijn levenswerk in het hotel te bewonderen.
Luister online
