VALTHERMOND – Zijn honderden zelfgebouwde vrachtwagens hebben allemaal een ander thuis gevonden, maar in de schuur van Klaas Wieringh (83) staan nog wel de metershoge hijskranen. Ook die wil hij van de hand doen. De liefhebber moet wel de ruimte hebben: de houten gevaartes zijn uitgebouwd maar liefst zes meter hoog.,
De voorbereidingen voor een eventuele verhuizing van de bouwsels zijn al getroffen. ‘Kijk, op deze houten platen kunnen we de kranen straks vervoeren’, zegt Wieringh als hij voor gaat naar de schuur. ‘Ze passen er precies op en kunnen dan voorzichtig met een paar man opgetild worden.’
Het is twee maanden nadat zijn imposante en zelfgebouwde vrachtwagencollectie op is gehaald door een hotel uit het Noord-Hollandse De Rijp. Daar staan ze inmiddels netjes tentoongesteld voor bezoekers. Zelf is Wieringh nog niet gaan kijken, maar familie en vrienden wel. Die sturen hem met regelmaat filmpjes van de tentoongestelde werken. De bouwer zelf hoopt binnenkort eens langs te kunnen gaan, het hotel heeft volgens hem al een bedje klaargemaakt.
700 uur
In zijn schuur in Valthermond staan alleen nog de hoge kranen, daar had het hotel geen ruimte voor. De drie felgekleurde hijswagens torenen tot aan de nok van het schuurdak. Op plankjes aan de muur hangen nog wat losse onderdelen, want helemaal uitgebouwd passen de kranen niet in het schuurtje. ‘Aan één zo’n kraanwagen was ik wel zevenhonderd uur bezig’, vertelt Wieringh. ‘Ik nam dan een klein model en maakte die precies na, maar dan wel drie keer zo groot. Dus met een schuifmaat mat ik het model op, en dat vermenigvuldigde ik dan.’
Roer- en ijsstokjes
De kranen zijn bijna volledig van hout en met uitzondering van de katrollen is werkelijk alles zelfgemaakt. De latjes werden gemaakt van roerstokjes en ijsstokjes. ‘Toen onze kinderen nog naar de basisschool gingen, kregen ze wel eens ijsjes als iemand jarig was. Alle stokjes werden dan bewaard voor mij’, vertelt de inmiddels 83-jarige timmerman lachend. ‘Ook in de zomer kwamen alle buurtkinderen ijsstokjes brengen. Die waren altijd welkom, want met alleen de ijsjes van mijn eigen kinderen duurde het veel te lang. En je kan ze moeilijk het hele jaar door ijsjes laten eten voor alleen maar mijn kranen.’ De overbuurvrouw weet zich dat nog goed te herinneren. ‘Ik woon hier ook al 46 jaar’, vertelde ze eerder. ‘Mijn kinderen spaarden ijsstokjes en andere stukken hout voor Klaas zijn vrachtwagens. Mijn zoon is nu 55 en heeft zelfs een vrachtwagen gekocht.’
In één kraan gaan volgens Wieringh zo’n vierhonderd stokjes. ‘Die sneed ik dan heel voorzichtig in tweeën, dus eigenlijk achthonderd stokjes.’ En allemaal moesten ze één voor één geschilderd worden, met de hand. ‘Avond aan avond stond ik te verven. Als ik er aan terugdenk, denk ik wel eens: goeiendag wat een werk. Ik droomde er toen zelfs over. Dan toeterde er in mijn droom een Scania, maar was het eigenlijk de wekker.’
Logboekjes
Eenmaal binnen aan de keukentafel pakt Wieringh een paar schriftjes uit de kast. Hierin heeft hij tijdens de bouw van de kranen minutieus bijgehouden wat hij op welke dag deed en hoeveel uur het kostte. De eerste aantekeningen dateren van Bevrijdingsdag 1975. Maar er staan ook bouwprocessen uit 1998 en 2007 opgeschreven. De ene dag was hij drie uur bezig, maar een andere dag noteert Wieringh maar liefst twaalf uur. ‘Daarom zijn we ook nog bij elkaar’, knipoogt zijn vrouw als ze de keuken binnenkomt. ‘Als hij met dat verven bezig was, wist ik dat even de schuur moest mijden. Maar het was ook wel eens handig om hem naar de schuur te ‘verbannen’, daar hebben de schoondochters ook wel eens handig gebruik van gemaakt’, lacht vrouw Wieringh.
Geen handleiding
Voor Klaas zelf was deze ‘verbanning’ naar wat we vandaag de dag een ‘mancave’ zouden noemen allesbehalve een straf. Het bouwen van vrachtwagens en kranen was decennialang zijn lust en zijn leven. Wat begon met een vrachtwagen voor zijn eerste zoon, groeide in de loop der jaren uit tot een enorme collectie. Door fysieke omstandigheden zitten nieuwe vrachtwagens en kranen er niet meer in. Daarom heeft Wieringh bijna alle vrachtwagens verkocht en staan er in zijn schuur nu vooral eigengemaakte decoratie en lampen. En natuurlijk de kranen, maar ook daar wordt dus een nieuwe eigenaar voor gezocht. ‘Als iemand de kranen koopt, moeten mijn zoon en ik wel mee’, voegt Wieringh toe. ‘Want het is een heel werk om ze in elkaar te zetten, dat doe je niet zomaar even met een handleiding. Overal zitten schroefjes en platen in, het past precies op elkaar. Maar het moet in een hele precieze volgorde, als je verkeerd begint dan loopt het volledig in de soep.’
Gegadigden mogen zich bij hem melden. Maar de bouwer heeft nog wel een tip: ‘Je moet er ruimte voor hebben. Want wanneer je ze volledig uitbouwt zijn de kranen wel zes meter hoog. Dus naast liefhebber zijn, is ook ruim wonen wel handig.’
Luister online
