KOPSTUKKEN – Al jarenlang doet Edwin Spieard uit Kopstukken werk dat voor velen bijna niet te bevatten is: hij herstelt met zijn ‘Special Death Care’ lichamen van overledenen. ‘Ik kom daar waar het niet zo goed gaat’, omschrijft hij het zelf. Maar hoeveel passie hij ook voor zijn vak heeft, toch heeft Spieard de knoop doorgehakt en gaat hij met pensioen.
Het doel van Spieard is om mensen afscheid te kunnen laten nemen van hun dierbaren, hoe verminkt een lichaam soms ook kan zijn.
‘Zie de pompbediende vaker dan mijn vrouw’
Met zijn speciale ambulance rijdt Spieard kriskras door Nederland om zijn werk uit te voeren. Door het groeiende aantal aanvragen kunnen dat soms lange en zware dagen zijn. ‘Ik zie de pompbediende vaker dan mijn vrouw’, zegt Spieard. ‘Elke dag zit je in de auto. Gisteravond was ik om half 11 thuis en vanochtend ging om kwart over zes weer de wekker. Het is eigenlijk wel mooi geweest.’
Daarom nam Spieard de beslissing om met pensioen te gaan, althans: pre-pensioen, zoals hij het zelf omschrijft. ‘Ik wil gewoon wat minder. Ik heb ook wel genoeg gezien. Je hebt zoveel meegemaakt, dat het wel tijd wordt dat een ander mijn sporen gaat volgen en op zijn of haar manier de nabestaanden minder ongelukkig gaat maken.’
Hij noemt het pre-pensioen omdat Spieard de deur niet volledig dichtgooit. Zo zal hij zijn rijdende operatiekamer, de ‘Special Death Care Mobile’, behouden. ‘Ik werk ook nog voor het Duitse rampenteam, dat wil ik blijven doen. Ook wil ik mijn bedrijfsnaam Special Death Care behouden. Ik vind het iets te ingewikkeld om dat over te dragen.’
Lezingen en een boek
Spieard kwam voor zijn werk op duizenden plekken en zag de meest lugubere details: slachtoffers na ongelukken of rampen zoals aardbevingen. Desondanks vindt hij het een mooi, maar vooral eervol beroep. ‘Je komt bij mensen die in tranen zijn en je gaat weg met een knuffel. Je hebt echt iets voor mensen betekend, je bent van meerwaarde geweest.’
Hij schreef zijn ervaringen op in boeken en gaf vorig jaar een lezing in Theater Geert Teis die binnen no-time was uitverkocht. Er volgden meer lezingen, ook in andere theaters. ‘Heel bijzonder dat ik drie keer een uitverkocht theater kon krijgen. Het blijkt wel dat mensen heel nieuwsgierig zijn, dat vind ik echt bijzonder.’
Bewegingen na overlijden
Je zou denken dat Spieard in die 25 jaar alles wel heeft meegemaakt, maar kortgeleden bleek dat niets minder waar is. Er gebeurde iets dat zelfs voor hem heel opvallend is. ‘Ik heb altijd geroepen: ik verheug me op de dag dat iemand aan de binnenkant van de koeldeur klopt.’ Hoewel dit niet letterlijk gebeurde, kwam het wel dichtbij. Een overledene maakte gedurende twee minuten weer bewegingen in de ambulance van Spieard. ‘De overledene bleek niet zo overleden als gedacht. Dan weet je even niet wat je moet doen. Dat waren twee spannende minuten.’
‘Dit is niet zomaar iets’
Spieard hoopt dat zijn opvolger net zoveel passie voor zijn werk zal hebben als hijzelf. Maar hij waarschuwt ook: dit vak is niet zomaar iets. ‘Ik spreek mensen die mijn bedrijf wel over willen nemen of bij me in dienst willen. Maar veel mensen weten nog niet half wat mijn werk inhoudt.’
Zelf zal hij de opvolger niet gaan inwerken, simpelweg omdat Spieard zijn ervaring niet op korte termijn kan en wil overbrengen. ‘Die 25 jaar ervaring draag je niet zomaar over.’ Na een kwart eeuw ziet en leert ook Spieard nog steeds nieuwe dingen. ‘Nieuwe implantaten bijvoorbeeld. De nieuwste pacemakers zitten in het hart, maar die moeten soms wel verwijderd worden voor de crematie. Dat betekent dat je het hele hart moet openen, en voor je bij het hart bent moet je veel losmaken in het lichaam.’
Of hij zijn werk gaat missen? ‘In het begin denk ik van niet. Maar er zal later misschien iets op je pad komen dat je weer op wilt pakken.’
Luister online
