VEENDAM – De club groeide de afgelopen jaren met tweehonderd leden. Maar het aantal mensen dat de vereniging draaiende houdt, kromp juist. Voorzitter Jeroen Adam van Veendam 1894 schreef er een brandbrief over aan alle leden. Volgens hem is het momenteel 5 voor 12 bij de club.
Het bestuur telt nog vijf leden, voor een vereniging met ruim 750 leden en vrijwilligers. Voor een club van die omvang noemt Adam dat ‘onverantwoord weinig’. Zij regelen samen de financiën, de accommodatie, sponsoren, veiligheid, wedstrijden, onderhoud en het overleg met gemeente en KNVB. Adam is er zelf zo’n twintig uur per week mee bezig, naast zijn werk. ‘Er zijn altijd dezelfde mensen die overal voor opdraaien’, zegt hij. ‘Op een gegeven moment is het niet meer te doen.’
Honderden onzichtbare uren
In zijn brief wijst Adam op het werk dat niemand ziet. Veel mensen kennen alleen de wedstrijd op zaterdag of de training doordeweeks. ‘Wat niet zichtbaar is, zijn de honderden uren die achter de schermen worden gemaakt om ervoor te zorgen dat iedereen zorgeloos kan voetballen.’
Hij geeft er een voorbeeld van. Na een toernooi bleef een gehuurde koelwagen half gevuld achter. Die moest leeg. ‘Dat deed ik dan samen met de penningmeester’, aldus de voorzitter. ‘Maar dat hadden ook zeker anderen kunnen doen.’
Dat soort klussen slokt de tijd op die eigenlijk voor iets anders bedoeld is. De jeugdvisie moet bijvoorbeeld worden vernieuwd, maar daar komt het bestuur niet aan toe. ‘We zijn nu vooral bezig met uitvoerende taken in plaats van bestuurlijke taken.’
Wat er nodig is
Adam vraagt geen wonderen. ‘Als er nou dertig mensen zouden opstaan die elke week twee, drie uurtjes in de club steken, dan wordt het voor ons ook behapbaarder.’
In de brief rekent hij het zo voor: als honderd mensen ieder een klein beetje doen, hoeft niemand alles te doen. Het probleem is juist dat een heel kleine groep bijna alles doet.
(Tekst gaat verder onder afbeelding)
De club zoekt mensen voor bestuursfuncties, maar ook voor de sponsorcommissie, de activiteitencommissie, de toernooicommissie en de technische commissie. Wie iets wil betekenen, kan mailen naar de voorzitter.
Twee, drie jaar lang probeerde de club het op de gebruikelijke manier: vacatures op de website, oproepen in de nieuwsbrief. ‘Dat leverde allemaal niks op.’ Vandaar de brief. Die leverde wel iets op. ‘Er zijn een aantal mensen bereid om iets te doen. Het heeft sowieso wat opgeleverd, maar niet wat ik had gehoopt.’
Geen dreigement
Adam is in zijn brief niet vaag over wat er gebeurt als er niemand bijkomt. Dan kan het bestuur de vereniging niet op deze manier blijven leiden. Activiteiten kunnen verdwijnen, toernooien niet meer georganiseerd worden en commissies ophouden te bestaan. ‘Dat is geen dreigement’, schrijft hij. ‘Dat is geen manier om mensen onder druk te zetten. Dat is simpelweg de werkelijkheid.’
Een vereniging is volgens hem geen bedrijf waar je een dienst afneemt. ‘Een vereniging bestaat alleen doordat leden bereid zijn verantwoordelijkheid te nemen. Als iedereen ervan uitgaat dat een ander het wel doet, gebeurt er uiteindelijk helemaal niets.’
‘We zijn een consumentenvereniging geworden’
Precies dat ziet Adam om zich heen veranderen. ‘Ik heb het gevoel dat het anders is dan in mijn jeugd. We zijn een consumentenvereniging geworden. Vroeger was er meer betrokkenheid.’ Hij ziet het aan de bardiensten. Wie niet kan, betaalt vijftig euro af. ‘Dan doen ze dat waarschijnlijk zo.’ Terwijl je voor die diensten geen betaalde krachten kunt inzetten.
De coronaperiode heeft daaraan bijgedragen, denkt hij. ‘Die heeft een boel kapotgemaakt. De verbinding is daardoor minder geworden en dat is niet teruggekomen.’ Tegelijk snapt hij mensen die afhaken. Drukte met het gezin, bijvoorbeeld. ‘Dat is voor mij niet anders”, zegt hij. “Als je allemaal helpt, dan kost het niemand zijn gezinsleven.’
Ook een nieuwe voorzitter gezocht
Hoe nijpend het is, blijkt ook uit zijn eigen situatie. Adam is ruim zeven jaar voorzitter en wil stoppen. ‘Ik roep al twee jaar dat ik stop.’ Een opvolger heeft zich nog niet gemeld.
Toch is hij niet zonder hoop. Jaren geleden kondigde het toenmalige bestuur aan ermee op te houden. ‘Toen zat de hele kantine ineens vol’, herinnert hij zich. ‘Zo ver is het nu nog niet, maar er moeten wel degelijk handen bij.’
In zijn brief vraagt hij leden en ouders om zichzelf één vraag te stellen. Niet: heeft de club vrijwilligers nodig? Maar: wat kan ík betekenen voor de vereniging waar mijn kind, mijn partner of ikzelf iedere week met zoveel plezier gebruik van maakt?
Luister online
