STADSKANAAL – Het begon in 2011 met elf teams en wat subsidiegeld. Dit jaar, op 12 september, komen 580 voetballers met een beperking uit vijf landen naar het sportpark van SJS in Stadskanaal. De Freddie Pranger Memorial is het grootste G-voetbaltoernooi van Nederland en hoort inmiddels bij de grootste van Europa. Voor Krijn Verweij, die aan de basis stond, wordt het de laatste keer.
Binnen anderhalve week zat het toernooi dit jaar vol. Vijftig teams, en dat is het maximum. ‘De gemeente wil niet meer voetbalvelden neerleggen dan we hebben’, zegt Verweij lachend daarover in de RTV1 talkshow 1 op Vrijdag. Er staan teams op de reservelijst.
Dat het toernooi zo groot zou worden, zag hij wel aankomen. ‘Ik heb in het begin weleens gezegd dat als we goed ons best doen, er een moment komt dat we in no time uitverkocht zijn.’ Hij gooide het in de groep. ‘Jongens, wij kunnen wel wat hier.’
Van elf teams naar vijf landen
Het idee kwam van een van de leiders, die in 2011 een toernooi wilde organiseren met niet alleen noordelijke clubs. Hij had contacten in Overijssel. ‘Dat was al heel ver weg, hè.’
Het lukte om teams uit die regio naar Stadskanaal te halen. Elf teams waren het, met wat subsidie van de gemeente. Langzaam bleek er meer behoefte te zijn. Er kwam een contact in Duitsland. ‘En toen begon het gevoel te groeien van: hé, hier zit veel meer in.’
(Tekst gaat verder onder video)
Het grootste contact legde hij tijdens een vakantie. Op een terras in Duitsland raakte hij aan de praat met iemand die in dezelfde wereld werkte en veel contacten had in Europa. Dit jaar doen naast Nederland teams uit Duitsland, België, Luxemburg en Frankrijk mee. De belangstelling is groter, maar de reiskosten vormen voor veel clubs een drempel.
‘Wij nemen de deelnemers heel serieus’
Waarom willen al die teams naar Stadskanaal? Daar is Verweij eerlijk over. ‘We zijn in dat opzicht best wel eigenwijs en misschien ook arrogant. Wij gaan erop uit dat we een perfecte organisatie neerzetten.’ Die ambitie komt voort uit zijn eigen ervaringen. Hij ging vroeger zelf met teams naar toernooien. ‘Dan had ik binnen een uur ontdekt waar de kleedkamer was, en anderhalf uur later het veld. En dan bleek er weer een team niet op te komen dagen.’
Zijn recept: perfect organiseren, communiceren, met elke club een vaste contactpersoon en niet alleen mailen maar ook bellen. ‘En waarmaken wat je belooft.’
Maar er zit meer achter. ‘Wij nemen de deelnemers heel serieus. Of je nou een voetballer met een beperking bent of iemand die eerste klasse zondagvoetbal speelt, dat maakt voor ons niet uit. Je wordt behandeld als een gast, met alles wat daarbij hoort. En dat voelen mensen, denk ik.’
(Tekst gaat verder onder afbeelding)
Begroting van 120.000 euro
Achter dat ‘feestje’ gaat een flinke organisatie schuil. De begroting bedraagt zo’n 120.000 euro, waarvan ruim 90.000 euro uit fondsen komt. ‘Dan kun je de gasten dus ook wat bieden.’
Er is een openingsceremonie, er komen bekende Nederlanders langs en na afloop is er een Chinees buffet met live muziek. Namen als Nelli Cooman, Evert ten Napel, Ron Jans en zelfs oud-bondscoach Louis van Gaal droegen belangeloos hun steentje bij om het toernooi onder de aandacht te brengen. Ruim honderd vrijwilligers zijn erbij betrokken. ‘Ook die vechten allemaal om een plekje, want we kunnen er niet meer dan honderd kwijt.’
Ongeveer de helft van de deelnemers blijft slapen. Wie uit München komt, redt het niet op één dag. Zij krijgen onderdak in bungalows in Gasselternijveen, met boodschappen die klaarstaan bij aankomst, lunch en een warme maaltijd op zaterdag en ontbijt op zondag. Sommigen blijven nog een dag extra. ‘We hebben ontdekt dat er best veel leuke activiteiten in de regio zijn.’
Naamsverandering
Gevraagd naar zijn hoogtepunt hoeft hij niet lang na te denken. Het toernooi heette eerst simpelweg het internationale G-voetbaltoernooi. Toen overleed Freddie Pranger, de eerste G-voetballer van de club. Het toernooi werd naar hem vernoemd. Bij de bekendmaking stonden alle G-voetballers op het podium, voor een spandoek met een doek ervoor. Er werd live You’ll Never Walk Alone gezongen. Langzaam zakte het doek, en de nieuwe naam kwam tevoorschijn. ‘Ik geloof dat er maar twee mensen in die zaal van achthonderd, negenhonderd man waren die niet huilden.’
Volste vertrouwen in opvolging
Vorig jaar gaf hij al aan dat hij een dagje ouder werd. ‘Ik merk dat ik sommige dingen begin te vergeten. Dat moet je niet hebben.’ Hij wilde het rustiger aan doen, maar half meedoen bleek geen optie. ‘Dan ga ik me er toch weer mee bemoeien.’
Toen kwam eind vorig jaar het overlijden van zijn schoondochter. ‘Toen plofte mijn wereld in elkaar. Ik had ook geen energie meer.’ Later overleed ook Jan Kruize, zijn rechterhand, met wie hij het toernooi had opgebouwd. ‘Toen zakte ik weer verder in het putje en toen heb ik gezegd: nu is het echt klaar.’
In oktober draagt hij zijn sleutels en bankpasje over. Daarna wil hij er ook echt buiten staan. ‘Bel me rustig als je wat wilt weten. Maar betrek mij niet meer in de organisatie. Want als ik zie dat er iets anders gaat dan ik het zou doen, dan lig ik er ’s nachts wakker van.’
Makkelijk is het niet. ‘Ik zei wel van niet, maar dat is natuurlijk niet waar’, geeft hij toe als de vraag wordt gesteld of het een moeilijk besluit is. ‘Ik ben iemand die zijn verhaal opleukt met humor. Dat is ook maar een beetje buitenkant.’ Toch heeft hij er vertrouwen in. ‘Als ik niet die goede opvolging had zoals ik ze nu heb, zou het moeilijker vallen. Maar ik heb het volste vertrouwen dat dit evenement nog lang niet klaar is.’
Luister online
